Forskriftirnar fyrir rafhlöður fyrir rafvélmenni eru venjulega skilgreindar með blöndu af kjarnabreytum, þar á meðal spennu, afkastagetu, orkuinnihaldi, líkamlegum víddum og afköstum. Mismunandi gerðir vélmenna velja sérstakar stillingar út frá fyrirhugaðri notkunaratburðarás til að uppfylla kröfur þeirra um bæði rekstrarþol og afköst.
Spennaforskriftir: Þetta er ein af grundvallarþáttum rafhlöðukerfis. Algeng spennusvið fyrir rafvélmenni eru 12V, 24V, 36V og 48V; ákveðin iðnaðar- eða þungar-vélmenni gætu jafnvel notað kerfi sem starfa á 72V eða hærra. Almennt þýðir hærri spenna meiri drifkraftur, sem gerir það betur hentugur fyrir forrit sem fela í sér þyngra álag.
Stærðarforskriftir: Afkastageta er venjulega gefin upp í Amper-klst. (Ah) eða Watt-stundum (Wh). Þessi færibreyta ákvarðar beinlínis notkunartíma vélmenni. Til dæmis gætu þjónustuvélmenni notað fyrirferðarlítil rafhlöður með afkastagetu á bilinu 10 Ah til 30 Ah, en iðnaðar-AGV (Automated Guided Vehicles) eða skoðunarvélmenni geta verið búnir rafhlöðum upp á 50 Ah eða hærri til að styðja við langvarandi, samfellda notkun.
Afköst afhleðslu: Rafhlöður eru venjulega með forskriftir fyrir hámarks samfelldan afhleðslustraum eða „C-hraða,“ sem þjónar sem mælikvarði fyrir aflgjafargetu rafhlöðunnar við mikla-álagsaðstæður. Fyrir vélmenni sem krefjast tíðar ræsingar eða þurfa að sigla í halla er mikil losunarhraði sérstaklega mikilvæg; án þess gæti kerfið orðið fyrir spennufalli eða ófullnægjandi afli.
Líkamlegar stærðir og þyngd: Líkamleg stærð og þyngd rafhlöðu eru einnig mikilvægar upplýsingar. Í ljósi takmarkaðs innra rýmis innan vélmennamannvirkja eru rafhlöður oft hannaðar með sérsniðnum eða einingaaðferðum til að tryggja samhæfni við ýmsar vélmennagerðir. Ennfremur stuðlar léttari rafhlaðaþyngd að minni orkunotkun fyrir farsíma vélmenni og eykur þar með heildarhagkvæmni í rekstri.
