Á efnisvalsstiginu endurspeglast umhverfisreglur fyrst og fremst í áherslu á litla mengun og endurvinnanleika. Nútíma rafhlöður fyrir rafvélmenni draga smám saman úr trausti þeirra á mjög mengandi þungmálma og taka í auknum mæli upp litíum-jónaefnafræði. Ennfremur er greinileg tilhneiging í þá átt að nota tiltölulega stöðugri og vistvænni- bakskautsefni-eins og litíumjárnfosfat (LFP)-sem hefur minni umhverfisáhættu í för með sér þegar -líftími þeirra er liðinn-og eru einnig auðveldari í endurvinnslu.
Í framleiðsluferlinu eru umhverfisreglur sýndar með orkusparnaði, minnkun losunar og beitingu hreinnar framleiðslutækni. Rafhlöðuframleiðendur fínstilla ferla-eins og húðun og myndun-til að lágmarka notkun leysiefna og orkunotkun. Samhliða innleiða þeir miðstýrð meðhöndlunarkerfi fyrir fljótandi og loftkenndan úrgang sem myndast við framleiðslu og draga þannig úr umhverfisáhrifum þeirra. Að auki stuðla framfarir í sjálfvirkni framleiðslu til að draga úr efnisúrgangi.
Á rekstrarstigi birtist sjálfbærni í umhverfinu fyrst og fremst með mikilli orkunýtni og langan-líftímahönnun. Með því að auka orkuþéttleika og endingu hringrásarinnar minnkar tíðni rafhlöðuskipta og lækkar þannig heildarauðlindanotkun. Ennfremur hámarka rafhlöðustjórnunarkerfi (BMS) hleðslu- og afhleðsluferli, auka orkunýtingu og lágmarka óþarfa orkusóun.
Á sviði endurvinnslu og endurnotkunar eru umhverfisreglur afar mikilvægar. End-of-rafhlöður frá rafmagnsvélmenni gangast venjulega undir ferli eins og „cascade-nýtingu“ (afleidd notkun) eða tekin í sundur fyrir endurheimt efnis-til dæmis, með því að vera endurnotaðar fyrir orkugeymslukerfi eða lítil-afltæki-til að hámarka afgangsverðmæti þeirra. Rafhlöður sem ekki er hægt að nota lengur eru á endanum unnar með sérhæfðri endurvinnslutækni til að vinna út verðmæta málma og ná þar með lokaðri-hringrás auðlinda.
